.•٭ افسانه ارباب عاشقان ٭•.

کاش می شد لحظه ها را پس گرفت           کاش می شد از تو بود و با تو بود

کاش می شد در تو گم شد از همه             کاش می شد تا همیشه با تو بود

با من امشب چیزی از رفتن نگو        

 نه نگو از این سفر با من نگو

من به پایان می رسم از کوچ تو

 با من از آغاز این مردن نگو

 کاش فردا را کسی پنهان کند

 لحظه را در لحظه سرگردان کند 

کاش ساعت را بمیراند به خاک 

 ماه را بر شاخه آویزان کند

می روی تا قصه را غمنامه تدفین گل 

 می روی تا واژه را باران خاکستر کنی

 ثانیه تا ثانیه  پلواره ویران شدن   

 می روی تا بخشی از جان مرا ویران کنی

زیباترین تصویری که در زندگانیم دیدم،نگاه عاشقانه و معصومانه تو بود ...

زیباترین سخنی که شنیدم، سکوت دوست داشتنی تو بود...

زیباترین احساساتم، گفتن دوست داشتن تو بود ...

زیـــــبــــاتـــریــــن انـــتـــــظــــار زنـــدگـــیــم، حــــســـرت دیــــدار تـــــو بــــود ...

زیــــــباترین لــــــحظـــه زنــــــدگــــیم، لــــــحـــظـــــه بــــا تــــو بـــــودن بـــــود ...

زیــبـاتـــریـــن هـــدیــــــــــــــه عُـــــــــــمرم، مــــحــبـــت تـــــــــــــــــــو بــود ...

زیباترین تنهاییم، گریه برای تو بود ...

زیـــــباتــریــن اعـــــــــتـــرافــــم . . . . 

عـــــــــــــــــــــشـــــــــــــــــــــق تـــــــــــــــــــو بـــــــــود . . .

اگــــــــه عــــاشــــقــــم بـــهــــانــــه ام تـــــوئـــــی

دل کنده بودم              از هم زبونیت          پنهون نکردی از من نشونیت

من پر کشیدم            از عهده بسته ام        تو پا فشردی بز مهربونیت

اگه هم زبون نبودم         گه مهربون نبودم     چه کنم دل این دل ِ شکسته رو

اگه سرد و مُرده بودم   اگه پر نمی گشودم   به تو بستم این دو بال ِ خسته رو

اگه شکوه دارم از تو     اگه بی قرارم از تو      تو بمون که آشیانه ام توئی

به هوایت ای ستاره      به تو میرسم دوباره        

  اگــــــــه عــــاــــشــــقــــم بـــهــــانــــه ام تـــــوئـــــی

دلتنگم

دلم

به تنگي  سوراخ يك سوزن است

آن قدر تنگ

كه نخ هيچ عشقي از آن رد نمي شود

دل تو بزرگ است

آن قدر بزرگ

كه تمام پرستوها

تمام شاهين ها

و تمام بادبادك هاي دنيا

در آسمانش اوج مي گيرند

و زيبا مي شوند

مگر كسي كه دلش آسمان است

دلتنگ هم مي شود؟!

                                                     نیست

من از فردا نمی ترسم که فردا روز من نیست

                                               من از غصّه نمی ترسم که او در بند من نیست

من از دنیا نمی خواهم که دنیا حاجتم نیست

                                 من از خود هم نمی پرسم  که  خود هم پرسشم نیست

من از خود هم نمی خواهم که خود هم خواهشی نیست

                                 من از شب هم نمی ترسم که شب هم وحشتی نیست

 من از آن و من از این هم نمی ترسم که آن و این کسی نیست

                             من از نام و نشانم هم  نمی جویم که آن دیگرغمی نیست

 من آمدم

 مشتاق نیم نگاهی

                                    و با شاید ها چه دلخوشم...     

نگاهم راچه می خوانی..؟

سیل شبنم به گونه را

در وداع تلخ خود

باعاشق بشکسته دل...

آخرچه می نامی..؟

آخرچه می نامی..؟

وجود نازکم را زیر پایت

آخر چه می نامی..؟

مرگ عاشق،زیر غرور یار

با من بگو...

مرحمی باش...

گرچه دیگر مرا توان بودن نیست

ای یار بازهم هستی در قلبم

حتی با آن غرورت...

بامن بگو

حدیث عشق را

تاببویم بوی بودن را...

وچون آسمان بارید

وچون دریا آرام

وچون شمع عاشق

وچون گل یک رو

وبه گوشه ای تنها

وغم مهمان شما

قدر بدانید...

که درچنین روزگاری

گل سرخ : عشق آتشين مرا بپذير.

گل غنچه : برای نخستين بار قلبم بخاطر تو لرزيد.

گل شبو : در شب مهتاب رويت را می بوسم.

گل هميشه بهار : عشق تو برای هميشه در قلب من رخنه كرده.

گل نسترن : از عشق تو ناميدم.

گل ناز : ناز و دلبری، جامه ايست كه به قامت تو دوخته اند.

گل ياس : از من نخواه كه جز راستی سخن گويم ، من شيفته تو هستم.

گل نرگس : خود را اين همه سزاوار عتاب نمی بينم ، دلم از نامهربانيهای تو بستوه آمده است.

گل ياسمن : دستی است كه دامن دلدار می گيرد و زبانی است كه تمنا می كند.

گل مرسل : در واپسين دم زنده گی ، خوشبختی ترا می خواهم.

گل پژمرده : افسوس كه بهای عشقم را ناچيز پنداشتی.

گل لاله : تو كه دل مرا غم زده می خواهی ، اين من و اين دل دردمند من

گل شقايق : زندگيم فقط بخاطر عشق توست.

گل سفيد : می سوزم و می سازم.

گل زرد : از تو بيزارم